Dan tidaklah sama...

Dan tidaklah sama orang yang buta dengan orang yang melihat.

Dan tidak pula sama gelap gelita dengan cahaya.

Dan tidak pula sama yang teduh dengan yang panas.

Dan tidak pula sama orang yang hidup dengan orang yang mati….

(35 : 19-22)

Benar tidaklah sama orang yang hidup dengan yang mati.

 

Yang mati sudah tentu penamatnya, yang hidup tidak ada sedikit pun 

pengetahuan tentang hari-hari yang bakal hadir dalam hidupnya.  

Mati. Bukan sekadar kakunya jasad, bukan sekadar dibaluti kain kafan dan bukan sekadar terlafaznya talkin. Mati juga ada pasangannya yang lain, hati. 

Apabila mati hati seseorang itu, maka tiada yang mampu menghidupkannya kembali kecuali yang Satu. Tiada cahaya, tiada teguran dan tiada petunjuk yang akan sampai pada dirinya. Jika ada sekalipun akan terus terpantul. Lebih teruk dari matinya orang yang kita lindungi, dari matinya orang yang sayangi dan dari matinya jasad kita sendiri. 

Maka jagalah hati dengan 

kurangkan percakapan yang sia-sia dan yang tidak disenangi oleh orang yang mendengar, 

kurangkan melihat apa-apa yang tidak memberi faedah, 

kurangkan makan, makanlah sekadar untuk menegakkan tulang sulbi (tulang belakang)

dan berkawanlah dengan mereka yang sentiasa mengingatkan kita pada kebaikan

Yang paling akhir, berdoalah kepada Allah SWT agar hati kita sentiasa dihidupkan. Biarlah raga yang sakit menderita tetapi tidak hati. 

Semoga kita berada di bawah naungan-Nya sentiasa. In Shaa Allah...

Salam Ramadhan,

dari penulis yang tidak akan pernah cukup ilmunya.

22 Ramadhan 1437 

30 days without Instagram

Instagram. 

I’m sure a social network that most youths all over the world know and use. As a youth, I have one too. But for me, my instagram is not as important as Facebook and Twitter as I gain a lot more informations through these two social networks compared to instagram. So one day, 5th October to be exact, I challenge myself not to browse the instagram for 30 days. 

I decided to know how capable I am to discipline myself. I find it interesting to challenge myself and succeed. I live alone. So when I’m bored, I tend to browse instagram which now that I don’t browse it, I find myself enjoying my real hobbies which are reading, exercising and few others that surely bring more advantages than sitting, browsing and commenting others’ photos. It’s not wrong, neither it’s wasting time especially when you follow informative pages which is not my case. 

I tend to judge people based on their photos and captions which is improper. Though I try not to do it because I try not to do something I dislike to others. But again, we are humans who are far from being perfect. We are not angels. 

As I’m writing this, it’s been 26 days and I did find peace for not browsing instagram. I started to realise that I achieve more than I intended after challenging myself. I got the joy of doing old hobbies and appreciating what’s around me rather than staring at photos for quite a time. 

It may sound nonsense, but I learn that how am I going to sacrifice something bigger in the future if I can’t sacrifice someting that is not that important. 

To achieve something,

We sacrifice something 

To achieve something bigger

We sacrifice something bigger

It always works that way. 

Life is all about sacrifices. 

After these 30 days, hopefully, I’ll be back to Instagram as a less judgmental and a more positive me. Well I did miss looking at photos but not that severe. 

As I said, I did this just for fun, to challenge myself. This time it’s my own life and thinking that I explore and stalk instead of others’. That’s my way and I did it my way.

Well now my father’s favourite song, My Way is ringing in my head. After reading this, maybe you can go and listen to it. It’s a good song. 

P/s : One's life is not all that you see on Instagram and your life is not all that you have to potray on Instagram. The world is bigger than just a social network. 

MfG, 

Die Schriftstellerin 

Akan Adakah Esok?

Ahad lepas aku menerima khabar duka dari Malaysia. Seorang sahabat karib dari zaman sekolah rendah telah kembali ke rahmatullah. Pada usia sebegini muda sudah dijemput Illahi. Baru aku tahu dia selama ini menghidap penyakit paru-paru. 

Teringat dulu, dalam banyak benda yang kami buat bersama, ada satu masa dia berkata :

'Aku nak jadi fashion designer lah. Kau boleh tolong aku? Lukis dress? Kau suka kan? Nanti bila aku dah jadi fashion designer, aku buatlah baju yang kau reka.'

'Boleh. Nanti aku dah lukis aku bagi kau.'

Jadinya sejak hari itu, aku pun lukis lah baju-baju yang berbagai jenis gaya dan warnakan ikut citarasa aku. Adalah dalam sebulan kami bersemangat lukis gambar baju yang kononnya akan direalisasikan suatu hari nanti. Lepas itu, tukar pula cita-cita lain. Kanak-kanak...  Biasalah. 

Tahun sebelum aku melanjutkan pelajaran ke sini, ada juga sahabat yang dari sekolah rendah yang sama dan juga sekelas meninggal sebab kemalangan. 

Aku percaya antara yang baca entri ini, bukan aku seorang sahaja yang masa kecil atau sekarang pun, sentiasa ada idea yang ; orang akan meninggal bila dah tua. Kadang-kadang kita sedar yang ajal tu boleh datang bila-bila sahaja. Cuma manusia, kita selalu terlupa. 

Dua tiga hari ini bila aku hendak pejamkan mata, aku terfikir akan adakah hari esok untuk aku? Terfikir macam itu, aku jadi takut. Banyak benda yang aku belum buat lagi dan yang paling penting bersediakah aku untuk berjumpa dengan Sang Pencipta diri ini?

Dah selesai ke tugas aku? 

Dah terlangsai ke hutang aku? 

Dah tertunai ke Syahadah aku?


'Hai orang-orang yang beriman, bertakwalah kepada Allah sebenar-benar takwa kepada-Nya; dan janganlah sekali-kali kamu mati melainkan dalam keadaan beragama Islam.'

Mati itu pasti.

Pernah dengar istilah 'Asam garam kehidupan' ?

Difitnah, dipulau, diumpat, dibenci, dijustifikasi, dipuji, dijulang, disayangi, dicintai. 

Kunyit, asam, garam, lada, halia, bawang putih, bawang merah, kulit kayu manis, bunga cengkih.

Hidup ini sama macam masakan. Masakan kalau kurang salah satu bahan mesti rasa tak cukup kan?

Ada rasa kurang.

Samalah macam hidup. Kalau dalam hidup kurang salah satu elemen yang patut ada, maka tidak lengkaplah. Jadi bila ada masalah, kesedihan, atau sebagainya, rileks dan anggap itu adalah kunyit yang memberi warna pada masak lemak cili api. 

Kau apa?

Ikutlah kau nak jadi ikan tenggiri ke, terubuk ke, daging ke, sotong ke, ikan duyung sekalipun.

Suka hati kau lah. 

Pilihan masing-masing. 

Harus Tahu

Bila yang memegang kuasa 
Hanya memandang gelar
Itu sukar

Yang dipandang hanya harta 
Dan yang dikejar cuma dunia 
Itu bahaya

Pabila jatuh yang dijulang
Sesal kan bertandang
Sakitnya bukan kepalang
Kemuliaan bertukar menjadi kehinaan

Jelas
Pasti 
Tapi mengapa seringkali diulangi
Mengapa
Itu persoalannya

Dijawab segelintir
Itu korupsi 
Itu tidak sedar diri
Itu penyelewengan 
Itu kekejaman

Namun harus diingat 
Naik turunnya kuasa itu 
Tidak cuma pada keringat dan kudrat
Ada pula wang dan sogokan
Ada pula pujuk dan dalihan

Suatu masa
Akan ada akhirnya
Bila dan bagaimana
Belumlah lagi dapat dipastikan

 

Vaters Beratung

17 November 2014

Architektur… Was für ein Fach!

Manchmal denke ich, dass nur Interesse wahrscheinlich nicht genug ist um erfolgeich zu 

sein. Mein Projekt für dieses Semester ist wieder nicht geschafft. Die meisten in meinem 

Studiengang haben schon angefangen das Projekt zu bauen.

Manchmal denke ich, dass das Mädchen, das früher sehr intelligent war nicht mehr da ist. 

Ich bin nicht mehr so intelligent wie ich es einst war.

Ich suche wieder wer ich bin.

Oh Entschuldigung, ich habe ganz vergessen mich vorzustellen. 

Ich bin Adelaide Lauritzen. Ich bin zwanzig Jahre alt und bin jetzt im vierten Semester an 

einer berühmten Universität. Mein Studiengang gehört zur Fakultät Architektur.

Meine Mutter war eine Professorin in Englisch Literatur an der gleichen Universität. Heute 

ist sie in Rente. Jeden Tag liest sie Büchern mit einer Tasse Kaffee. Ihre Lieblings… 

Mein Vater war ein Architekt. Der beste Architekt auf der ganzen Welt! Zumindest für mich. 

Seit sechs Jahren ist er nicht mehr da. Ich vermisse ihn sehr. 

Also! Aus diesem Grund bin ich richtig gut in Englisch, weil ich manchmal mit 

meiner Mutter Zuhause englisch rede. Ich lese gerne englischer Bücher. Früher 

dachte ich, dass ich wahrscheinlich Englisch Literatur studieren werde. Aber als ich 

volljährig war, habe ich gedacht, dass es wahrscheinlich besser ist als Hobby zu behalten.

Zeichnen. Mag ich eigentlich nicht so gerne. Trotzdem, meine Zeichnungen sind auch nicht 

so schlecht. Aber ich finde es immer interessant zu sehen, wie man ein Gebäude 

schön und gleichzeitig stabil bauen kann. Schließlich entschiede ich mich dazu Architektin 

zu werden.

Dieser Weg, diese Wahl ist auf jedem Fall nicht so einfach. Manchmal denke ich, vielleicht

habe ich mein altes Ich verloren. Oder ich bin nicht so intelligent und nicht 

qualifiziert für Architektur. Es gab Zeiten in denen ich mich traurig fühlte. Wahrscheinlich 

habe mich falsch entschieden. Ich möchte es meiner Mutter erzählen, aber ich habe Angst. 

Nicht, weil sie sonst verärgert ist, sondern, dass sie sich Sorgen um mich macht.

Ich überlege immer was mein Vater sagen würde, wenn er dies wüsste. 

Plötzlich, erinnere ich mich an ein früheres Ereignis. Ich war neun. Meine Mutter 

hattet damals zu mir gesagt, dass wir einkaufen gehen sollten. Ich musste mitgehen um zu 

helfen. Zu diesem Zeitpunkt war ich nicht so sicher, warum ich keine schöne Kleidung 

angezogen hatte. Danach sagte ich zu meiner Mutter, dass ich andere Kleidung tragen 

möchte. Aber meine Mutter meinte, wir müssen jetzt gehen. Mein Vater kam 

dazu und sagte: „Erinnerst du noch als du gedacht hast, dass du hässlich bist? Es wird 

immer jemand anderes geben, der hässlicher ist als du. Wenn du denkst, dass du schön 

bist, wird es immer jemanden geben, der schöner ist als du.“

Wenn ich nochmal nachdenke, glaube ich, dass er mir eine Lektion über das Leben

lehren wollte. Aber ich war zu jung. Er suchte eine einfache Analogie, um es mir zu 

erklären. Jetzt verstehe ich es. 

Es ist eigentlich ein einfache Lebensprinzip, das die Leute immer vergessen. Wenn wir 

denken, wir sind schlecht in etwas, wird es immer jemanden geben, der schlechter ist 

als man selbst. Wenn wir in etwas gut sind, es gibt immer jemanden, der besser ist. 

Niemals sind wir am schlechtesten oder am besten.  Mit andere Worten, ich beschreibe es 

als dankbar. Akzeptieren uns selbst und was wir haben. Aber natürlich können wir immer 

versuchen, besser als gestern zu werden. Jeder versucht der Beste zu 

werden. Jeder. Jetzt erkenne ich. 

Also warum sitze hier und beschwerte mich über den Weg, den ich gewählt habe? Warum 

denke ich, dass ich nicht gut genug bin? Ist mein Projekt nicht gut genug, dann mache 

ich nochmal bis der Professor sagt, dein Projekt ist am besten! 

Ja, am besten an der ganzen Universität. Nur an der Universität.. :)

Genau. Menschen haben immer Angst oder fühlen sich unsicher, wenn es Menschen 

gibt, die besser sind als wir selbst. Dann neigen wir zu dem Gefühl, dass wir nicht 

genug sind. Das ist bestimmt nicht der Fall. ;-)

.... Der Gott ändert nicht den Zustand eines Volkes, bis sie das 

ändern, was in ihnen selbst ist...

der Opa

About two months ago before I sat for my examination, I received a text from my Mom saying that my Grandpa was gravely ill. As soon as I read the news I was stunned. I didn't really know what to do. So I took ablution and prayed for him.

Few days later, I received another text from my Mom:
"Whatever news you'll hear about Atok (name that I use to call my Grandpa) next, don't be too shock. Everything that happens is God's will. Be strong! I'm afraid that you might not be able to take all this. Think about Atok's dream. Now he doesn't talk much anymore, occasionally he would cry. Pray for Atok and don't forget to study for your upcoming examinations."

The message was heart wrenching. I'd never expected that my Mom would send me such text. She sounded so willing to accept fate yet at the same time helpless. At that moment I prayed to Him,
" O' Allah, please only this time, give me the chance to see Atok because the last time I saw him, he was crying as his grandchild was going away to further her studies. I remembered Wan's smile. (Wan is the name I use to call my Grandma) 
She said to Atok, "You shouldn't cry. You should be happy as she's going to chase her dream!"
With that happy face and kisses smothered on my cheeks and forehead... I am going to remember that till forever. Wan passed away in June last year, three months after I left for Germany. It was when my TestDaF was just around the corner. (TestDaF is one of German language tests)  
Thank you very much Wan, for the sweet unforgettable last moment with you.

Back to Atok, few days after receiving the text I told myself I shouldn't be thinking about myself. I should pray to God to give what's best for Atok not what's best for me.
Somewhere in the text Mom mentioned Atok's dream. What's Atok's dream?
I live with Atok and Wan since I was young till I was twelve, Atok is someone who loves to read and write. From newspapers (New Straits Times to be specific) to storybooks to encyclopedia, he'll read anything under the sun. He always encourages his grandchildren to read. Yeah and this house was full of books and newspapers back then. Now there's still a lot left cause I guess I took after him. I just think so and that should be a good news.

Atok was a teacher by profession. A Malay language teacher. He loves to talk about history. The most boring conversation one would think but not for me then! Well you know kids love stories.
Atok's dream is to see his children, grandchildren and his future generation to be a knowledgeable people. I could see that and I'm sure of it. He neither talked about becoming rich, having great profession nor want his generations to be known. All this time what I heard from him was he's afraid to see how the youngsters these days do not care much about their own future. They don't like to study or read. So Atok is worried about the future leaders. At times I ask myself why would he care so much about the Nation? As time passed by I realize what's actually he's afraid of.
That's Atok. After all this time that was the Atok I knew.

Now back in Malaysia for the summer holiday, I choose to stay with Atok most of the time. As I'm writing this, I glanced at Atok. He's laying on his bed. Sometimes he frowns, sometimes he sleeps, sometimes he cries and most of the time he stared at the ceiling. I wonder what he's thinking. I know even if I asked him, he will not answer me. Even so, I continue talking to him.

God wills Atok, I will try to make your dream comes true, I'll keep on learning every single thing that will bring advantage to our  Nation. I'm not strong enough to do this alone, so Atok, Mom and all, please pray for us and the future of our Nation.

That is all for now Atok. Forgive me for all my wrong doings and forgive me for leaving you once again. Till we meet again,
Your grandchild.


P/s: To those who read this entry, appreciate your loved ones, your parents, grandparents and every single person around you so that there's no such thing as REGRET.